Kufijtë mes letërsisë së trilluar, ose fiction dhe memuaristikës dhe autobiografisë nuk janë më ato të gjysmë shekulli më parë, teksa autorët ndihen gjithnjë e më mirë duke rrëfyer për jetën e tyre, ose duke u rrëfyer. Kjo prirje tashmë e konsoliduar në letërsinë botërore po shfaqet tani edhe në letrat shqipe si risi në statusin e prozës letrare, por edhe si ftesë për ta ri-diskutuar marrëdhënien mes letërsisë, vërtetësisë dhe së vërtetës historike, brenda kornizës së qasjeve të reja teoriko-letrare.